چکیده‌ای از سخنرانی منوچهر احترامی درباره طنز در آثار آنتوان چخوف

طنزی موقعیتی به وسعت چیدن یک پازل داستانی!

روز سه‌شنبه، ۱۷/۲/۸۷ نشست بررسی طنز در آثار آنتوان چخوف، نویسنده شهیر روسی در حوزه هنری استان تهران برگزار شد. منوچهر احترامی در سخرانی خود درباره کلیت آثار چخوف گفت: علت جذابیت دنبال کردن داستان‌های چخوف این است که مخاطب نمی‌داند در دو صفحه بعد چه اتفاقی برای شخصیت‌های داخل داستان می‌افتد. وی همچنین در ادامه گفت: نثر چخوف آنقدر سلیس و دوست‌داشتنی است که مخاطب دوست دارد مانند اشعار حافظ آن را چندین و چندبار مرور نماید. احترامی درباره علت ماندگاری آثار چخوف گفت: چخوف برای تمام شخصیت‌های داستانش دل می‌سوزاند و تا آخر داستان ردپای او همراه شخصیت‌های داستانش حس می‌شود و داستان مرغ دریایی نمونه خوبی برای این موضوع است.

احترامی در پاسخ به این سوال رضا ساکی (طنزنویس و مجری برنامه) که طنز چخوف بیشتر در کدام بخش‌ داستان‌های او بیشتر مشاهده می‌شود، گفت: طنز در آثار چخوف به چندین دیالوگ خنده‌دار ختم نمی‌شود بلکه طنز چخوف در اثر موقعیت‌هایی بوجود می‌آید که باید از ابتدا تا انتهای داستان به صورت پازل در کنار هم چیده شوند.

وی همچنین درباره تأثیر آثار چخوف بر دیگر نویسندگان جهان گفت: به نظر من هیچ نویسنده مشهوری  بعد از عصر چخوف وجود ندارد که از او تأثیر نگرفته باشد، در ادبیات داستانی ما نیز  تأثیر صادق هدایت از آثار چخوف به سادگی قابل شهود است.

احترامی در آخر درباره دنیای ذهنی این نویسنده توانمند روسی گفت: دنیای ذهنی چخوف پر از آدم‌های عاشق، فارغ و خطاکار ولی معصوم است!

راستی! در فواصل برنامه هم کلیپی از بیوگرافی و یک نمایش ده دقیقه‌ای از یکی از نمایشنامه‌های چخوف به نام خواستگاری، پخش شد.

آنتوان چخوف یکی از مشهورترین نویسندگان جهان است که با وجود عمر کوتاهش آثار ماندگاری از جمله باغ آلبالو، خرس، مرغ دریایی و... از خودش به یادگار گذاشته است.

اسماعیل امینی، رضی هیرمندی، مهدی فرج‌اللهی، ناهید نوری و جمعی از همکاران سایت دست‌انداز از دیگر طنزپردازان شرکت‌کننده در این نشست ادبی بودند.

سه شنبه

چرا تلخ و بی حوصله؟

سه شنبه

چرا این همه فاصله؟

سه شنبه

چه سنگین، چه سخت

فرسخ به فرسخ

سه شنبه

خدا کوه را آفرید!

انگار خودش می‌دانست، یکی از روزهای سه شنبه ناگهان چه قدر زود دیرش می شود! شاید می‌خواست دوباره به طرفدارانش بگوید: تا نگاه می‌کنی وقت رفتن است... شاید...

به هرحال حرفهایش را ناتمام نگذاشت و در آخرین مجموعه شعرش دستور زبان عشق را هم به ما آموخت.